Bram Cisse is 25 jaar. Hij runt samen met zijn compagnon Thijs de Kiewiet het softwarebedrijf Capisoft, dat in vier jaar uitgroeide naar 120 medewerkers. Wie zijn achtergrond bekijkt, ziet niet het klassieke pad van een techondernemer. Hij groeide op in Den Haag, speelde basketbal op het hoogste nationale niveau en woonde al als tiener op zichzelf. Dat alles eindigde abrupt, vier keer op rij, telkens met dezelfde knie.
De kruisband die alles veranderde
Het verhaal van Capisoft begint niet met een goed idee in een garage, maar met een medische mislukking. Cisse scheurde zijn kruisband vier keer. Elke keer volgde een jaar revalideren, elke keer werd hij net iets minder goed. "Eerst was ik een van de beste in Nederland en dan scheur je je kruisband. Dan moet je een jaar invalideren en dan kom je weer terug. En dan elke keer word je net iets minder goed." De vierde keer was hij zeventien. Zijn droom was de NBA, het hoogst haalbare in de sport. Die droom verdween niet geleidelijk, maar in één klap. "Je was altijd een basketballer en nu ben je gewoon een student." Cisse beschrijft het als een soort identiteitscrisis. Zijn Instagram toonde niets anders dan basketbalvideo's van mensen die hij kende en die wél nog speelden.
Les geven op je 21ste
Hoe iemand van een topsportcarrière via de universiteit in de softwareontwikkeling belandt, is in het geval van Cisse minder toevallig dan het lijkt. Hij studeerde en gaf op zijn eenentwintigste les aan de Vrije Universiteit, vakken als computerprogramming en computational thinking. Dat hij als student voor de klas stond was geen uitzondering op de regels, maar het gevolg van een tekort. "Als je een goede cijfer zat, dan mag je ook doorstromen naar docenten. Omdat het gewoon zo'n groot tekort was."
Vanuit die klassituatie zag hij iets wat hem niet losliet: getalenteerde studenten die nog bij de supermarkt werkten en geen serieuze baan hadden. Cisse begon te detacheren, onder de naam IT Amsterdam, en trok studenten aan voor kleine projecten. Het was de opmaat naar wat Capisoft zou worden.
Een klant die compagnon werd
De Kiewiet was aanvankelijk geen partner maar een klant. Hij had een platform opgezet dat tijdens een reis naar Pakistan volledig uit de hand was gelopen en vroeg Cisse of die het kon redden. "Met een klein team dat gaan doen", zoals Cisse het zelf omschrijft. Dat lukte. Daarna besloten de twee de handen ineen te slaan en Capisoft te starten.
Hun samenwerking rust op een opvallend principe: ze overleggen zo min mogelijk met elkaar. "De beslissingen van Thijs maakt Thijs eigenlijk zonder te veel overleggen. En mijn beslissingen maak ik zonder te veel overleggen." De rolverdeling is helder: techniek is het domein van Cisse, commercie dat van De Kiewiet. Waar de verantwoordelijkheid ligt, ligt ook de doorslaggevende stem. Voor een bedrijf dat zo snel groeit, is dat een bewuste keuze om slagvaardig te blijven.
Bonnetje als bewijs van concept
Voordat Capisoft als softwarebouwer voor derden begon, ontwikkelde het duo een eigen product: Bonnetje, een dienst waarmee consumenten gratis bezwaar kunnen maken tegen verkeersboetes of letselschade kunnen claimen. Het verdienmodel is opgebouwd rondom vergoedingen van overheden en verzekeraars, niet van de klant zelf. "Voor de klant is het altijd gratis."
Het eerste jaar behandelde Bonnetje 150.000 zaken met negen medewerkers. Een concurrent deed er in datzelfde jaar 40.000 met 60 man personeel. Die vergelijking was voor Cisse en De Kiewiet het bewijs dat ze iets hadden wat werkte. "We dachten: dit kunnen we ook voor andere partijen doen. En zo is Capisoft ontstaan." Maar er zat een praktisch probleem: bij Bonnetje loopt de omzet een jaar achter op de kosten. Om die periode te overbruggen, begonnen ze maatwerk te bouwen voor externe opdrachtgevers.
Namaak bestrijden voor de grootste merken ter wereld
Een van de projecten waar Cisse het uitgebreidst over spreekt is het systeem dat Capisoft bouwde voor React, de koepelorganisatie van merken als Apple, Louis Vuitton, Balenciaga en Novartis op het gebied van merkvervalsing. Voorheen hadden honderden medewerkers handmatig platforms als AliExpress doorzocht op namaakproducten en vervolgens brieven verstuurd om die producten te laten verwijderen. "Eigenlijk een heel drama."
Capisoft analyseerde het proces, automatiseerde het en bouwde een systeem genaamd Ocean. Webbots doorzoeken nu zelfstandig het internet op namaakproducten, waarna het gehele traject van detectie tot juridische correspondentie digitaal verloopt. "We zijn er ook heel trots op", zegt Cisse. Juridisch eigendom van het systeem ligt bij React, Capisoft bouwde en leverde op.
Fixed fee als onderscheidend model
Capisoft werkt voor dit soort trajecten met een fixed fee model. De prijs staat vast, ongeacht wat er tijdens de ontwikkeling bij komt of afgaat. "Dit is de fixed fee. Waar wij een opleveringsgarantie voor geven." Na de initiële oplevering kan een klant kiezen voor een doorlopend ontwikkelteam voor onderhoud en doorontwikkeling. Het is een model dat afwijkt van het gebruikelijke uurtarief in de softwarebranche, waarbij meerwerk standaard extra kost. Voor klanten biedt het zekerheid. Voor Capisoft vraagt het om scherpe projectinschattingen.
Wat dit verhaal eigenlijk is
Het verhaal van Bram Cisse is niet in de eerste plaats een ondernemersverhaal. Het is een verhaal over wat er gebeurt als een vroeg gekoesterd doel wegvalt en iemand de energie die daarvoor was gereserveerd ergens anders in stopt. De obsessie voor basketbal verdween niet, ze verplaatste zich. Cisse beschrijft het zelf als dat hij zijn energie snel kon overzetten naar Capisoft. "Dat klinkt heel makkelijk", zegt de interviewer. "Nee, het was echt wel lastig", antwoordt Cisse. Dat onderscheid is relevant. Wat van buitenaf uitziet als een soepele pivot was van binnen een zware periode. Dat Capisoft desondanks in vier jaar uitgroeide tot 120 medewerkers, met opdrachten voor mondiale merkenkoepels, zegt iets over wat er kan ontstaan als iemand nergens anders meer heen kan.