Lenneke van Ingen groeide op in een gezin waar ondernemen de normaalste zaak van de wereld was. Haar grootvader runde winkels in meerdere steden, haar vader deed hetzelfde. Toch koos ze haar eigen weg. Die weg liep via televisie, langs hiërarchische kantoren waar ze slecht gedijde, en eindigde abrupt op de dag dat ze huilend een gebouw uitliep met een computer die niet van haar was. Wat daarna kwam, is het eigenlijke verhaal.
'Ik wilde John de Mol worden'
Als kind had Lenneke van Ingen een helder beeld van wie ze wilde zijn. "Ik wilde vroeger John de Mol worden. Dat was mijn grote ambitie." Ze studeerde film- en televisiewetenschappen, liep stage in de televisiewereld en ging aan de slag bij IDTV. Het plan leek logisch. De praktijk was dat niet.
Het probleem was niet het werk zelf. Het was de structuur eromheen. "Hoe meer laagjes boven mij, hoe minder goed ik functioneer." Ze ging discussies aan, wilde weten waarom ze iets moest doen, en gaf later zelf toe dat ze een uitputtende kracht moet zijn geweest voor wie haar aanstuurde. "Ik denk wel interessant om zo iemand te hebben werken, maar wel heel vermoeiend."
Kleinere omgeving, betere fit
Bij CCP, een kleine producent die met vijftien mensen het programma Sixpack maakte, vond ze meer ruimte. Ze kon direct onder de eindverantwoordelijke werken. Sterker nog: ze zei in haar sollicitatiegesprek openlijk dat ze er alles wilde leren om daarna voor zichzelf te beginnen. Het bedrijf nam haar toch aan.
Ze mocht er talent uitzoeken, tapes bekijken, honderden cassettebandjes, en gesprekken voeren met jonge mensen over wat ze na het programma wilden. Dat laatste stuk trok haar. Formats bedenken en die proberen te verkopen aan zenders voelde als een slijtageslag. "Je blijft maar bezig om je ideeën aan de man te brengen." Het talentstuk voelde anders. Concreter. Menselijker.
Maar ook bij CCP eindigde het dienstverband toen het bedrijf groeide en er een nieuwe directeur aantrad, afkomstig van Endemol. Dezelfde dynamiek als eerder diende zich aan. "Ik wil gewoon dan mee en dingen bepalen."
De dag dat alles begon
Hoe A Million Faces is gestart, heeft weinig weg van een zorgvuldig opgesteld businessplan. Van Ingen stapte naar haar baas en zei het niet meer te zien zitten. De dag erna werd ze bij de nieuwe directeur geroepen, die haar vroeg haar spullen te pakken en te vertrekken. Ze liep huilend naar buiten, met een computer die van het bedrijf bleek te zijn.
Maar de onvrijwillige exit had een bijeffect. Omdat ze niet zomaar ontslagen kon worden, ontving ze een vergoeding. "Ik had acht maanden geld. Dat is mijn geweldige start geweest." Ze vroeg een vriendin die bij een castingbureau werkte om met haar mee te springen. Die zei ja. Het eerste kantoor was de keuken van Van Ingen. En binnen een week had ze drie klussen: een nieuwe presentator zoeken voor de VPRO, de nieuwe Jan des Bouvrie zoeken en een commercial voor ABN AMRO. "Van het ene op het andere dag waren we gewoon begonnen."
Tussen een miljoen gezichten de juiste vinden
De naam A Million Faces verwijst naar precies dat: de opgave om uit een enorme massa mensen dat ene gezicht te vinden dat past. Van Ingen omschrijft het als het 'omdraaieffect'. "Dat je zin hebt om naar iemand te kijken." Maar ze is ook eerlijk dat het moeilijk te ontleden valt. Het is geen checklist. Het is een gevoel dat ze deelt met haar collega Talicia, met wie ze nu veel samenwerkt.
Jan Versteegh is een van de bekendere namen die ze in die beginjaren tegenkwam. Hij was gymleraar. Britt Baker zag ze voor het eerst op een casting voor Take Me Out. "Dat meisje is goud", dacht ze op dat moment. En Tess Milner was ooit stagiaire. "Die kon binnenlopen en je denkt gelijk: wat komt hier binnen?" Energie, uitstraling, ambitie, dat zijn de ingrediënten, maar de combinatie laat zich niet eenvoudig reduceren tot een formule.
Casten als overlevingsstrategie
In de beginjaren was er één groot probleem: met talentontwikkeling alleen viel er geen geld te verdienen. YouTube bestond niet. Jonge mensen hadden fysieke plekken nodig om zich te laten zien, en die plekken, zoals TMF, moesten eerst worden bewerkt. Van Ingen bouwde een netwerk op en ging ondertussen casten om inkomsten te genereren. Commercials, realityprogramma's, alles wat zich aandiende. Casten was niet het doel, het was de motor die het echte werk mogelijk maakte.
Het bedrijf begon als Creative Connectors, een naam die paste bij haar manier van werken, verbindingen leggen, netwerken koppelen aan kansen. Pas later, toen ook influencers een rol gingen spelen en het casten onder de naam A Million Faces werd voortgezet, werd besloten alles samen te voegen onder die ene naam.
Ondernemen zit in de genen, maar de vorm is eigen
Dat Van Ingen ondernemerschap met de paplepel heeft meegekregen, is duidelijk. Haar grootvader bouwde een keten van winkels op, haar vader deed later hetzelfde met horloges en tassen, tot corona ook die winkels sloot. De hele familie werd geregeld ingeschakeld: haar broer timmerde, zij hielp met de cijfers. En omgekeerd hielp de familie haar met yogascholen die ze op een gegeven moment runde.
Maar het overnemen van de winkels was nooit een optie. "Wij denken graag onze eigen dingen doen." Dat zinnetje zegt misschien meer over haar ondernemerschap dan alles wat ze daarna uitlegt. Niet het bedrijf van een ander continueren. Niet functioneren in een hiërarchie die ze niet begrijpt. Zelf bepalen, zelf bouwen, ook als dat begint met een ontslag, een geleende keuken en drie klussen in de eerste week.
Bijna twintig jaar later
A Million Faces bestaat volgend jaar twee decennia. Dat is een lange tijd in een sector die voortdurend verandert: van castingbandjes naar YouTube, van presentatoren naar influencers, van kleine producenten naar grote mediamergers. Van Ingen heeft die verschuivingen meegemaakt, soms mee op bewogen en soms bewust afstand gehouden, zoals toen ze influencers aanvankelijk niet durfde toe te voegen aan haar bureau en er een aparte lijn voor opzette.
Wat overblijft is een beeld van iemand die niet is geworden wat ze wilde worden, John de Mol, maar wel iets heeft gebouwd dat volledig van haarzelf is. De les die haar loopbaan illustreert is er een die veel ondernemers herkennen: de aanleiding voor het eigen bedrijf was niet een briljant plan, maar een situatie waarin een andere keuze simpelweg niet meer mogelijk was. En dat de keuken als eerste kantoor werkte.