Martine Hauwert is presentatrice en dagvoorzitter. Ze werkt voor grote opdrachtgevers, staat al vijftien jaar op de huishoudbeurs, treedt op als dagvoorzitter bij inhoudelijke congressen en maakt wekelijks radio en podcasts. Wie haar cv leest, ziet een aaneenschakeling van klussen. Wie haar verhaal hoort, ziet iets anders: een ondernemer die zichzelf meerdere keren opnieuw heeft moeten uitvinden, meestal onder druk.
'Van iedere dag dansen belandde ik twee maanden in de rolstoel'
Het begint op haar vijftiende, in een dansschool in Hoofddorp. Hauwert wordt tijdens een wedstrijd opgemerkt door Louis van Amstel, drievoudig wereldkampioen Latijns-Amerikaans dansen. Hij vraagt haar ouders te spreken en stelt voor haar onder zijn hoede te nemen. Ze stapt direct in de hoogste klasse van Nederland. Zes dagen per week trainen, naast school.
Een jaar later schiet haar knieschijf tijdens een training uit de kom. Ze wordt van enkel tot lies in het gips gezet. "Van iedere dag dansen belandde ik twee maanden in de rolstoel," zegt ze. Achteraf ziet ze de oorzaak in een combinatie van haar van nature overstrekte benen, de eisen van het Latijns-Amerikaans dansen en het ontbreken van de juiste begeleiding. Een schuldvraag heeft ze nooit gesteld.
De eerste dagen in het gips zijn zwaar. Maar dan pakt ze een boek over mentale gezondheid. "Ik dacht, ik moet iets doen, ik trek dit niet." Ze begint videobanden van Louis van Amstel en zijn danspartner Julie Fryer te bekijken en te analyseren. Wat doen zij precies? Hoe draaien ze? Wat maakt hen zo goed? "Daar heb ik eigenlijk het zaadje geplant van wat ik wilde."
Het zaadje dat twee keer werd geplant
Twee jaar later, ze danst dan alweer volop, komt er een tweede schok. Haar familie krijgt een telefoontje uit Polen: haar oma heeft zelfmoord gepleegd. Hauwert is zeventien. Ze had haar oma twee maanden eerder nog gezien en gesproken, zonder haar moeder erbij. "Ik kon er ergens iets in proeven dat ze er klaar mee was."
De impact op haar gezin is groot. Haar moeder stort in. Hauwert verwerkt het verlies anders dan haar omgeving. Ze heeft er ergens vrede mee, maar het plant wel een vraag. "Mijn oma was een ontzettende lieve vrouw, die heel hard heeft gewerkt, maar je kan dus wel zo eigenlijk jezelf verliezen in het leven, dat je er echt geen zin meer in hebt." Die gedachte vertaalt zich niet in rouw alleen, maar in een vraag: welke tools heeft iemand om dat te voorkomen? Die vraag loopt als een draad door haar latere werk aan haar podcast Lekker Leven, over mentale en fysieke gezondheid.
Haar vriendinnen begrijpen deze thema's niet. "Mijn omgeving begreep dat natuurlijk niet zo heel goed." Ze zoekt aansluiting bij dertigers, veertigers en soms vijftigers. Tegelijk blijft ze ook gewoon een jong meisje dat luchtige dingen doet. Die tweedeling, het serieuze en het speelse, zal haar hele carrière kenmerken.
Het Songfestival als breekijzer
Op haar vierentwintigste beland ze op het Eurovisie Songfestival, als backing vocal, danseres en backstage-assistent van Edsilia Rombley. In de laatste vijf dagen neemt ze ook de productionele regie over van de hoofdassistent die moet vertrekken. Ze is de jongste in de groep. Ze coacht Rombley en de rest van het team. Ze eindigen op de vijfentwintigste plaats. "Dramatisch," noemt ze het zelf. Maar de ervaring is onvergetelijk. "Ik noem het altijd een beetje de Olympische Spelen voor zangers en zangeressen."
Vanaf dat moment treedt ze vijftien jaar lang op met Rombley. Tegelijk groeit ze richting de wereld van dagvoorzitterschap en zakelijke events. Dat is geen voor de hand liggende stap, maar Hauwert ziet de verbinding scherp. "Als ik kijk naar de tijd dat ik als zangeres en danseres op het podium stond, dan was ik ook bezig met het verhaal van het liedje. Maar je bent ook altijd continu bezig met verbinding maken met de zaal." Die vaardigheid, de zaal lezen, dynamiek bouwen, stilte laten vallen, neemt ze letterlijk mee. "Nog steeds als presentatrice zie ik het vaak als een dans."
'Je moet kiezen, Martine'
De entertainmentwereld en de zakelijke wereld tegelijk bedienen levert aanvankelijk wrijving op. Ze krijgt herhaaldelijk te horen dat ze moet kiezen. Alleen entertainment, of alleen inhoud. "Ik denk dat dat ook een stukje zelfvertrouwen is. Op een gegeven moment heb ik voor gekozen, dit is wel wie ik ben."
Die keuze om niet te kiezen pakt uiteindelijk goed uit. Ze wordt juist gevraagd om de combinatie te maken: dagvoorzitter zijn én een quiz neerzetten, de inhoud afwisselen met interactie, een congres minder zwaar laten aanvoelen zonder het uit te hollen. "Nu zie ik het veel meer als een kwaliteit."
Haar omzetmodel is op dit moment ruwweg vijftig procent presentatie en dagvoorzitterschap, veertig tot vijfenveertig procent radio en podcast, en tien procent eigen producties. Dat laatste wil ze uitbreiden. Ze maakt al documentaires voor opdrachtgevers, denkt mee over concepten en wil vaker aan de voorkant zitten van wat er gemaakt wordt.
Ondernemen zonder groot kantoor
Hauwert begon op haar zeventiende met ondernemen, aanvankelijk met danslessen geven en een eigen dansschooltje. Administratie en boekhouding heeft ze altijd zelf gedaan, al vond ze het nooit leuk. Pas de afgelopen twee jaar geeft ze die taken meer uit handen, om ruimte te maken voor creatief werk.
Over geld is ze direct: het telt, maar het is niet de enige maatstaf. "Ik vind het belangrijk dat ik gewoon een lekker leven kan hebben en dat ik geen geldzorgen heb. Maar ik doe ook nog steeds klussen die misschien niet het allerbeste betalen, omdat ik het vak zo leuk vind."
Aan jongeren die aan het begin van een vergelijkbare carrière staan, geeft ze een nuchter advies mee. Eerst kritisch kijken of het talent groot genoeg is, liefst met mensen om je heen die er verstand van hebben. Dan pas vol inzetten. "Je kunt ook redactioneel ergens beginnen. Je hoeft niet meteen die presentator te zijn. Begin eens ergens regionaal. Ga eens proeven."
Talent plus uren, maar niet in die volgorde
De vraag of presenteren en dagvoorzitterschap vooral talent of vooral uren is, beantwoordt Hauwert genuanceerd. Techniek is trainbaar, maar presence niet volledig. "Een bepaalde natuurlijke presence, die aandacht kunnen trekken, daar heb je toch ook wel deels een talent voor." Ze gelooft dat de beste presentatoren beide hebben: aangeleerde techniek én een aangeboren vermogen om mensen te verbinden.
Dat geldt ook voor de drive. "Je kunt nog zoveel talent hebben als je lui bent, dan kom je ook nergens." Het is een uitspraak die ze evengoed over zichzelf zou kunnen doen. Haar carrière is geen rechte lijn geweest, maar heeft telkens dezelfde motor gehad: kijken wat er mogelijk is, ook als het lijf stilstaat of de omgeving het niet begrijpt.