Won Yip werkt op het moment van dit gesprek vijftien à zestien uur per dag, en hij noemt dat afbouwen. De Amsterdamse horecaondernemer en investeerder staat in de Quote 500, kocht wat destijds het duurste appartement van Nederland was en heeft inmiddels posities in Londen, Miami en Hongkong. Zijn verklaring voor dat succes is opvallend nuchter: goede cashflow uit de horeca, en die cashflow altijd gebruiken om te investeren. Het verhaal van Won Yip is niet dat van de grote visionair die zijn ideeën vanachter een bureau uitstippelt. Het is het verhaal van iemand die vroeg leerde zien waar geld lag, en het dan opraapte.
'Als je dicht bent, weet je dat het nul is'
De filosofie achter zijn horecaactiviteiten is simpel, en hij formuleert haar ook zo. "Als je open bent, heb je een kans. Een gesloten deur, dat is nul." Vanuit die gedachte streeft hij naar toplocaties en maximale openingstijden. Op de Dam in Amsterdam heeft hij meerdere zaken naast elkaar. Een favoriet heeft hij niet. In 2008 deed hij afstand van alles wat minder goed liep, wat moeilijk liep, wat lastig liep. Wat overbleef, waren winnaars. Dat klinkt als een eenvoudige rekensom, maar het vergt de bereidheid om te snijden in wat je hebt opgebouwd. Veel ondernemers doen dat niet.
De schaalgrootte van zijn horecabedrijf is ook de bron van de marges. "We zijn groot geworden in klein geld," zegt hij. "We hebben duizenden bezoekers per dag en dat moet je vermenigvuldigen met de gemiddelde besteding." De winst zit, in zijn eigen woorden, in het toefje slagroom op de appelpunten.
'Mensen schamen zich voor de dienstverlening'
Over de staat van de Nederlandse horeca is Yip weinig vleiend. De bediening in Amsterdam haalt wat hem betreft net een zes, en dan houdt het op. Het probleem zit volgens hem dieper dan slechte service op een avond. "Mensen schamen zich voor de dienstverlening. Horeca is in Nederland geen vak, het is meer een bijverdienste, een bijbaantje." Hij signaleert dat medewerkers zich achter hun studie verschuilen als ze gevraagd worden wat ze doen. Het is een patroon dat hij herkent en waar hij weinig geduld voor heeft.
Dat geduld heeft hij ook niet voor personeel dat met een telefoon van de zaak niet bereikbaar is. Zijn redenering is zo letterlijk als ze klinkt: het heet een telefoon van de zaak, dus je neemt op. Altijd. De typering van strenge baas wijst hij af, maar de correctie die hij aanbiedt, is veelzeggend. "Streng wordt vandaag de dag verward met consequent."
Het penthouse dat hem overkwam
Begin 2016 werd bekend dat Yip vier appartementsrechten had gekocht in wat toen het duurste complex van Nederland was, voor naar eigen zeggen ongeveer 16 miljoen euro. De publiciteit die volgde, presenteert hij niet als strategie maar als onvermijdelijkheid. "Het is naïef om te veronderstellen dat je zo'n deal geruisloos kunt doen." Er ging een persbericht uit op een maandagochtend, precies in een week zonder groot nieuws, en de golf was niet meer te stoppen.
Het koopbesluit zelf had een opvallende aanleiding. Yip wilde aanvankelijk één appartementsrecht kopen, maar de verkopende partij nam hem niet serieus. Hij moest alle vier kopen of niets. "Toen dacht ik: zo ga ik je krijgen ook." Hij ging naar huis, rekende, en kocht alle vier. De helft verkocht hij daarna relatief snel weer door. Over hoe lucratief dat was, is hij kort: "Het was leuk."
Cultuur, karma en telefoonnummers met achten
Yip verbindt zijn zakelijk instinct expliciet aan zijn Chinese achtergrond. Hij kan snel handelen, snel vooruitkijken, en hij is goed in het inschatten van waarde. "Iets vandaag kan morgen weer geldwaard zijn." Dat geldt wat hem betreft net zo goed voor vastgoed als voor een telefoonnummer. Zijn zakelijk nummer bestaat volledig uit achten, een getal dat in de Chinese cultuur geluk symboliseert. De auditafdeling had kritiek op de aanschafprijs. Yip had een ander argument: een herkenbaar nummer met achten trekt ook de interesse van partijen die dat nummer zakelijk willen overnemen. Zelfs het telefoonnummer is handel.
Zijn betrokkenheid bij het Chinese Nieuwjaar in Amsterdam verklaart hij zonder omhaal. "Het is onderdeel van mijn cultuur en ik geloof in karma." Meer toelichting geeft hij niet, en meer is er ook niet nodig.
Amsterdam: bierfiets, Airbnb en een markt die zijn eigen gang gaat
Over de toeristische druk op Amsterdam heeft Yip gemengde opvattingen, maar hij is geen klager. De bierfiets noemt hij ronduit slecht voor het imago van de stad, omdat hij het beeld versterkt dat alles kan en alles mag. Over Nutella-winkels is hij milder: het is een marktmechanisme, de winkels voldoen aan de regels, en wie er in de media over klaagt overdrijft. "We moeten er niet over zeuren."
Airbnb is een ander verhaal. Hij ziet het als oneerlijke concurrentie voor hotels die zich wel aan alle regels houden, en vindt dat er harder tegen opgetreden moet worden. Tegelijk constateert hij een paradox: een deel van de mensen die roepen dat Amsterdam te druk wordt, verhuurt ondertussen gewoon zelf een appartement via zo'n platform. "Ze profiteren financieel van de drukte die er is in de stad."
'Het is te verwend en te lui in Nederland'
Yip werkt ook in Miami, Londen en Las Vegas, en het verschil met Nederland is wat hem betreft in één woord samen te vatten: mentaliteit. In die steden werken mensen in het stadscentrum met twee of drie banen, niet omdat dat zo fijn is, maar omdat één salaris het niet redt. Yip ziet dat niet als een probleem maar als een realiteit. "Als jij binnen de grachtengordel wil wonen, dan kost dat geld. Als je het met één salaris niet redt, zul je extra geld moeten genereren."
Voor Nederland is zijn conclusie hard: "Het is te verwend en te lui." De 32- of 36-uursmentaliteit die hij in het buitenland niet tegenkomt, stoort hem. Of hij daarmee een punt heeft, hangt af van wie je het vraagt. Maar de man die op zijn vijftigste nog vijftien uur per dag werkt en dat afbouwen noemt, heeft in elk geval een duidelijk referentiekader.
Afbouwen, maar niet stoppen
Yip wil op zijn vijftigste rustiger aan doen. Wat dat betekent, werkt hij nauwkeurig uit: minder dingen die moeten, meer dingen die hij zelf wil. Volledig stoppen ziet hij niet zitten, en dat is niet alleen een kwestie van karakter. Hij heeft nog lopende verplichtingen in Amsterdam, twee grote projecten waar hij als directie aan vastzit. Die moet hij afmaken. "Toch een beetje gevangen in je eigen ambitie," stelt de interviewer vast. Yip bevestigt het zonder aarzeling.
Zijn privéleven past bij dat ritme. Hij leeft grotendeels gescheiden van zijn vrouw en stiefkinderen, ziet hen om de vijf à zes dagen, en belt dagelijks. Zijn stiefdochter woont bij hem in Amsterdam maar ze kunnen elkaar vier dagen niet tegenkomen terwijl ze hetzelfde appartement delen, simpelweg omdat zijn schema dat zo uitwijst. Of hij dat als gemis ervaart, laat hij in het midden. "Dat is mijn leven," zegt hij. "Ik heb een heel ander ritme."
Wat hij van afbouwen verwacht, is even bondig als zijn hele manier van praten. "Niks moeten. En genieten van succes. Dat heb ik te weinig gedaan."