Ondernemer

Mireille Geijsen — I did slow fashion movement

1 interview op 7DTV · 2016

‹ A–Z ›

Wat begon als sociaal naaiatelier voor allochtone vrouwen in 2009, eindigde in de sloot tegen eind 2011. Mireille Geijsen knipte letterlijk overstokken van Sissy Boy en Wehkamp open en maakte er accessoires van. Een mislukte start bleek haar beste les.

Samenvatting

Mireille Geijsen, voormalig grafisch ontwerper, startte in 2009 I Did Slow Fashion Movement. De aanleiding: een hoogopgeleide allochtone vrouw die geen werk kon vinden. Geijsen combineerde een naaiatelier met empowermenttrajecten voor vrouwen met afstand tot de arbeidsmarkt. Het model was business-to-consumer met fondsen zoals Start Foundation en VSB Fonds als financiers. Eind 2011 waarschuwden de fondsen dat het bedrijf niet levensvatbaar was zonder groot marketingbudget. Na die wake-up call pivootte ze naar business-to-business: ze verwerkt overtollig textiel van bedrijven als Sissy Boy, Wehkamp en Garcia Jeans tot accessoires. Geen broek van een broek, maar riemen, tassen en knuffels. Textiel dat anders zou worden afgeschreven, wordt zo nieuwe grondstof.

Interessante feiten

🧵 Geijsen richtte in 2009 een duurzaam modelabel op voor allochtone vrouwen met arbeidsafstand.
💸 Het label faalde door gebrek aan marketingbudget en de opkomende economische crisis.
♻️ Nu maakt ze van overtollig bedrijfstextiel accessoires zoals tassen, riemen en knuffels.

Take-aways

🔔 Luister naar externe signalen over je bedrijfsmodel, ook als je er niet op zit te wachten.
💡 Een ideëel doel vervangt geen verdienmodel: fondsen zijn tijdelijk, eigen inkomsten niet.
🔄 Pivot van consument naar bedrijf kan je redden: B2B biedt meer stabiliteit dan B2C in mode.